💭Κανείς δεν μου είπε ότι θα μου λείπει ο παλιός μου εαυτός

Κανείς δεν μου είπε ότι, όσο κι αν αγαπήσω αυτό που είμαι σήμερα, θα υπάρξουν στιγμές που θα μου λείπει εκείνη που ήμουν κάποτε.

Όχι η ζωή μου όπως ήταν.
Ο εαυτός μου.

Μου λείπει εκείνη που έφευγε χωρίς δεύτερη σκέψη, που δεν μετρούσε ώρες, υποχρεώσεις, “πρέπει”. Εκείνη που κουραζόταν, αλλά δεν εξαντλούνταν. Που είχε χώρο στο κεφάλι της για σκέψεις που δεν είχαν σχέση με λίστες, ευθύνες ή άγχη.

Και το περίεργο είναι πως νιώθω ενοχές που το παραδέχομαι.
Γιατί αγαπώ τη ζωή μου τώρα.
Αγαπώ αυτά που έχω, αυτά που έγινα, αυτά που με διαμόρφωσαν.

Διάβασε αυτό: Η μέρα που αποφάσισα να μην είμαι τέλεια

Αλλά κάποιες μέρες… μου λείπω.

Μου λείπει το πώς γελούσα πιο εύκολα.
Το πώς βαριόμουν χωρίς τύψεις.
Το πώς ήμουν πιο αυθόρμητη, πιο “ελαφριά”.

Κανείς δεν μας λέει ότι η αλλαγή, ακόμα κι όταν είναι όμορφη, έχει μέσα της και ένα μικρό πένθος. Ότι δεν αφήνεις πίσω σου απλώς καταστάσεις — αφήνεις εκδοχές του εαυτού σου.

Και όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι θέλω να γυρίσω πίσω.
Σημαίνει απλώς ότι αναγνωρίζω.

Σήμερα προσπαθώ να κάνω κάτι διαφορετικό:
Να μην πολεμάω αυτή τη νοσταλγία. Να την αφήνω να υπάρχει. Να παίρνω μικρά κομμάτια από τον “παλιό εαυτό” και να τα φέρνω στο τώρα — ένα τραγούδι, μια βόλτα χωρίς λόγο, ένα “όχι” που παλιά θα έλεγα πιο εύκολα.

Ίσως τελικά δεν χρειάζεται να διαλέξουμε ποιοι ήμασταν ή ποιοι είμαστε.
Ίσως μπορούμε να είμαστε όλα μαζί.

Και αν σήμερα σου λείπεις λίγο…
δεν σημαίνει ότι χάθηκες.
Σημαίνει απλώς ότι μεγάλωσες.

Και αυτό, όσο κι αν πονάει λίγο, είναι ανθρώπινο. 💛

Στο Nestly, οι καθημερινές στιγμές γίνονται ιστορίες 🌸