🧸 Το κουκλοθέατρο και τα μωρά: γιατί είναι πιο σημαντικό απ’ όσο νομίζουμε

Αν με ρωτούσες πριν γίνω μαμά τι είναι το κουκλοθέατρο, θα σου έλεγα κάτι ανάμεσα σε παιδικό παιχνίδι, σχολική γιορτή και «α, τι γλυκούλι».

Τώρα;

Τώρα σου γράφω αυτό το άρθρο πίνοντας καφέ ☕ (που έχει κρυώσει εδώ και μισή ώρα), με μια κούκλα να μου μιλάει από τον καναπέ και ένα μωρό να γελάει σαν να ανακάλυψε μόλις το νόημα της ζωής.

Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα: το κουκλοθέατρο δεν είναι απλώς παιχνίδι. Είναι εργαλείο. Είναι γλώσσα. Είναι σχέση.

Αυτό το άρθρο είναι για σένα: Παιχνίδι με πλαστελίνη

«Μα μωρό είναι, καταλαβαίνει;»

Αυτή είναι η πρώτη σκέψη που κάνουμε όλες. Κι όμως — ναι, καταλαβαίνει. Όχι με τον τρόπο που καταλαβαίνουμε εμείς, αλλά με τον τρόπο που έχει μεγαλύτερη σημασία σε αυτή την ηλικία: με το σώμα, το συναίσθημα, τον τόνο της φωνής, την επανάληψη.

Το μωρό δεν ακούει απλώς λέξεις. Νιώθει πρόθεση.
Νιώθει ότι κάποιος του μιλάει. Ότι κάποιος το βλέπει.

Και η κούκλα γίνεται ο ασφαλής «μεσάζων» ανάμεσα στον κόσμο των μεγάλων και στον δικό του.

Αυτό το άρθρο είναι για σένα: Τι τύπος παιχνιδιού είναι το παιδί σου;

Τι προσφέρει πραγματικά το κουκλοθέατρο στα μωρά

Όχι, δεν θα μάθει το αλφάβητο.
Όχι, δεν θα γίνει πιο «έξυπνο» από τα άλλα.

Αλλά θα συμβούν πράγματα πολύ πιο ουσιαστικά:

• Ανάπτυξη λόγου: η επανάληψη, οι απλές λέξεις, οι ήχοι και οι αλλαγές φωνής είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο εγκέφαλος ενός μωρού.

• Συναισθηματική ασφάλεια: η κούκλα λέει πράγματα που ίσως δεν λέμε εμείς τόσο εύκολα. «Σε βλέπω». «Σε καταλαβαίνω». «Είμαι εδώ».

• Επαφή χωρίς πίεση: το μωρό μπορεί να κοιτάξει, να γελάσει, να αποστρέψει το βλέμμα και να επιστρέψει. Όλα είναι αποδεκτά.

• Φαντασία από πολύ νωρίς: όχι σαν ιστορία, αλλά σαν εμπειρία. Κάτι ζωντανεύει μπροστά του.

Η προσωπική μου στιγμή αποκάλυψης ✨

Δεν ήταν σε κάποιο οργανωμένο παιχνίδι. Ούτε σε «εκπαιδευτική δραστηριότητα».

Ήταν ένα απόγευμα στο σαλόνι. Εγώ με τον καφέ μου, το μωρό δίπλα μου, κι ο μπαμπάς — να πιάνει δυο κούκλες σχεδόν μηχανικά. Χωρίς σχέδιο. Χωρίς προετοιμασία.

Άρχισε να τις μιλάει. Να αλλάζει φωνές. Να τις δίνει ζωή.

Το μωρό δεν γέλασε απλώς.
Συντονίστηκε. 👀
Τον κοίταξε. Περίμενε. Αντέδρασε.

Κι εμείς μείναμε λίγο ακίνητοι, σαν να βλέπαμε κάτι μεγαλύτερο από ένα απλό παιχνίδι.

Και εκεί κατάλαβα κάτι απλό αλλά δυνατό:

Δεν έχει σημασία ποιος το κάνει ή αν το κάνει «σωστά». Έχει σημασία ότι κάποιος είναι εκεί. ❤️

Δεν χρειάζεται σκηνή, σενάριο ή ταλέντο

Αν περιμένεις να νιώσεις έτοιμη, δεν θα ξεκινήσεις ποτέ.

Το κουκλοθέατρο στο σπίτι μπορεί να είναι:

• μια κάλτσα

• ένα λούτρινο

• ένα κουτάλι με μάτια ζωγραφισμένα

Δεν χρειάζεται ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.
Χρειάζεται παρουσία.

Και ναι — θα νιώσεις λίγο αστεία στην αρχή.
Καλώς ήρθες στη μητρότητα.

Αυτό το άρθρο είναι για σένα: Peekaboo

Το μήνυμα που θέλω να κρατήσεις

Σε έναν κόσμο που μας αγχώνει να κάνουμε τα πάντα «σωστά»,
το κουκλοθέατρο έρχεται να μας θυμίσει κάτι βασικό:

Τα μωρά δεν χρειάζονται τέλειους γονείς. Χρειάζονται διαθέσιμους.

Και αν αυτός ο διαθέσιμος χρόνος έρθει με μια κούκλα που μιλάει λίγο περίεργα;

Ακόμα καλύτερα.

☕

Αν θέλεις να μοιραστείς τη δική σου εμπειρία, ξέρεις πού θα με βρεις.

Στο Nestly, οι καθημερινές στιγμές γίνονται ιστορίες 🌸