Κανείς δεν μου είπε ότι, όσο κι αν αγαπήσω αυτό που είμαι σήμερα, θα υπάρξουν στιγμές που θα μου λείπει εκείνη που ήμουν κάποτε. Όχι η ζωή μου όπως ήταν.Ο εαυτός μου. Μου λείπει εκείνη που έφευγε χωρίς δεύτερη σκέψη, που δεν μετρούσε ώρες, υποχρεώσεις, “πρέπει”. Εκείνη που κουραζόταν, αλλά δεν εξαντλούνταν. Που είχε χώρο στο κεφάλι της για σκέψεις που δεν είχαν σχέση με λίστες, ευθύνες ή άγχη. Και το περίεργο είναι πως νιώθω ενοχές που το παραδέχομαι.Γιατί αγαπώ τη ζωή μου τώρα.Αγαπώ αυτά που έχω, αυτά που έγινα, αυτά που με διαμόρφωσαν. Διάβασε αυτό: Η μέρα που αποφάσισα να μην είμαι τέλεια Αλλά κάποιες μέρες… μου λείπω. Μου…

Ξέρεις, υπήρχε μια μέρα που ένιωσα ότι έπρεπε να τα καταφέρω όλα: να έχω το σπίτι πεντακάθαρο, το φαγητό νόστιμο, τη δουλειά προγραμματισμένη, τα μηνύματα σε φίλους απαντημένα και, φυσικά, να φαίνομαι χαμογελαστή και φρέσκια σαν να μην πέρασα ποτέ ξενύχτι. Και κάπου εκεί, γύρω στις 6 το απόγευμα, κατάλαβα κάτι: δεν είμαι ρομπότ. Ούτε πρόκειται να γίνω. Το πρώτο βήμα για να το παραδεχτώ ήταν να αφήσω το πλυντήριο πιάτων να “κουραστεί μόνο του” και να πάρω ένα έτοιμο γεύμα – ναι, το ξέρω, αμαρτία για τις μαμάδες/γυναίκες που προσπαθούν να τα κάνουν όλα. Και μετά, έβαλα τις παντόφλες μου, κάθισα στον καναπέ και απλά αναπνέυσα. Χωρίς τύψεις. Χωρίς…