«Η αλήθεια για τον θηλασμό που κανείς δεν μας είπε»

Όταν ο θηλασμός δεν πάει όπως τον φανταζόσουν

Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τον προγραμματισμό: φτιάχνουν λίστες, οργανώνουν εβδομάδες, τσεκάρουν κουτάκια με ευλάβεια. Νιώθουν έτοιμοι για όλα — και ειδικά όταν πλησιάζει η γέννηση ενός παιδιού, το Google Calendar παίρνει φωτιά: μαθήματα προετοιμασίας, αγορές, άρθρα, βίντεο, βιβλία, podcasts.

Και μετά είναι κι ο θηλασμός. Το απόλυτο “θα το κάνω σωστά” κεφάλαιο. Εκεί που η θεωρία και η πράξη δεν τα πάνε πάντα και τόσο καλά.

Αν νιώθεις ότι χρειάζεσαι λίγη παραπάνω στήριξη, αυτό το άρθρο είναι για σένα: Λίστα για ένα νεογέννητο

Το κοινωνικό βάρος του “σωστού”

Η εικόνα του θηλασμού έχει πλέον εξιδανικευτεί σε τέτοιο βαθμό, που σχεδόν ντρέπεσαι να ξεστομίσεις ότι… ίσως δεν πάει και τέλεια. Από τις ρομαντικές φωτογραφίες στα social media μέχρι τις οδηγίες στα νοσοκομεία και τις πινακίδες στις παιδιατρικές κλινικές, το μήνυμα είναι σαφές:
“Breast is best.”

Και πράγματι, ο θηλασμός έχει οφέλη. Πολλά. Όμως, η συζήτηση σπάνια περιλαμβάνει ερωτήματα όπως:

• Τι γίνεται όταν δεν υπάρχει επαρκής παραγωγή γάλακτος;
• Τι συμβαίνει όταν η διαδικασία προκαλεί σωματική ή ψυχική εξάντληση;
• Πώς διαχειρίζεται το θέμα μια οικογένεια που δεν μπορεί να θηλάσει (είτε λόγω υιοθεσίας, είτε λόγω ιατρικών ή άλλων συνθηκών);

Κι έτσι, πολλοί γονείς βρίσκονται να παλεύουν με την αντλία, τα χάπια γαλουχίας και τα κλάματα (του μωρού και τα δικά τους), προσπαθώντας να ανταποκριθούν σε μια εικόνα που μοιάζει ιδανική… αλλά δεν είναι πάντα εφικτή.

Μια μαμαδίστικη αγκαλιά πληροφοριών σε περιμένει εδώ 👉Η απόδραση ευεξίας που χρειάζονται όλες οι μαμάδες

Όταν “δεν έχει άλλο γάλα”

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου, παρά την προσπάθεια, το σώμα λέει “ως εδώ”. Δεν κατεβαίνει άλλο γάλα, το μωρό δεν χορταίνει και η ενοχή γίνεται καθημερινή παρέα.

Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη γάλακτος — είναι η έλλειψη εναλλακτικής αφήγησης. Το ότι κανείς δεν σου είπε πως:
είναι εντάξει να μην τα καταφέρεις με τον θηλασμό.
Και κυρίως: δεν σημαίνει ότι απέτυχες ως γονιός.

Το τέλος μιας προσδοκίας (και η αρχή ενός άλλου δεσμού)

Για κάποιους, η στιγμή που θα δώσουν το πρώτο μπιμπερό είναι επώδυνη. Νιώθουν ότι χάνεται ο “δεσμός” που είχαν φανταστεί. Όμως ο δεσμός δεν χτίζεται μόνο με το στήθος. Χτίζεται με την παρουσία, με την αγκαλιά, με το βλέμμα, με τη φροντίδα.

Όταν φύγει η πίεση, όταν τελειώσει η μάχη με τις αντλίες και τις λίστες θηλασμού, κάτι απελευθερώνεται: να είσαι εκεί — ψυχικά, πρακτικά, ανθρώπινα.

Ίσως αυτό τελικά να είναι το “best”

Το καλύτερο δεν είναι πάντα το “τέλειο”. Δεν είναι πάντα το φυσικό. Δεν είναι πάντα αυτό που λέει το ίντερνετ.

Το καλύτερο είναι αυτό που λειτουργεί για κάθε οικογένεια — χωρίς ενοχές, χωρίς ντροπή και χωρίς τη σύγκριση με καμία “άλλη” μαμά. Το καλύτερο είναι αυτό που χτίζει υγιή σχέση ανάμεσα στον φροντιστή και το παιδί.