Η Νέα μου Ταυτότητα ως #Μαμά

ή αλλιώς: ποια είμαι, πού πάω και γιατί μυρίζω συνέχεια γάλα

Αν μου έλεγες κάποτε ότι θα με φωνάζουν “μαμά” και θα γυρίζω ενστικτωδώς το κεφάλι, θα γελούσα. Αν μου έλεγες ότι αυτός ο ρόλος θα με αλλάξει τόσο βαθιά — που καμία δουλειά, κανένας έρωτας, κανένα ταξίδι δεν θα μπορούσε να το κάνει — θα έλεγα “εντάξει υπερβολές”. Αλλά όχι. Ήταν ακριβώς αυτό. Η μητρότητα μπήκε απρόσκλητη (και κάπως άτσαλα) στη ζωή μου και ξαφνικά δεν ήμουν πια η ίδια.

Ή μάλλον, ήμουν. Αλλά σε άλλη έκδοση. Ίσως πιο κουρασμένη, πιο μπερδεμένη, αλλά και πιο γεμάτη. Σαν update στο κινητό σου που στην αρχή σε ενοχλεί, αλλά τελικά σου βάζει emojis με φατσούλες που κλαίνε από συγκίνηση — και αυτό ήταν που σου έλειπε.

Οι πρώτες μέρες; Χάος.
Άυπνη, πονεμένη, μονίμως σε εγρήγορση. Δεν υπάρχει εγχειρίδιο. Δεν υπάρχει ρύθμιση ασφαλείας. Υπάρχει μόνο εσύ, ένα πλάσμα που εξαρτάται από εσένα και μια αίσθηση ότι κάπου εδώ ξεκινά κάτι εντελώς καινούριο. Και τρομακτικό. Και μαγικό.

Κάθε μέρα έκλαιγα λίγο, γελούσα πολύ (ή το αντίστροφο), αμφισβητούσα τον εαυτό μου, και κάπου ανάμεσα σε πάνες, γουλιές και άπειρα “τι κάνω τώρα;”, συνειδητοποίησα ότι άλλαξα.

Όχι, δεν έχασα τον εαυτό μου — απλώς έπρεπε να τον ξανασυστήσω. 

Αυτό το άρθρο μπορεί να είναι για σένα: Θυμώνεις με τα παιδιά σου; κι εγώ επίσης

Η νέα μου ταυτότητα έγραφε “μαμά”. Όχι με glitter και ροζ καρδούλες (ή τουλάχιστον όχι μόνο), αλλά με αντοχή, σπασμένες φτέρνες, μαλλιά πιασμένα πρόχειρα και μια καρδιά που μεγάλωσε απότομα και τώρα πιάνει όλο το στήθος.

Η αλήθεια είναι πως η μητρότητα δεν με έκανε “μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου” όπως λένε στα quote του Instagram. Μερικές φορές με έκανε πιο ευέξαπτη, πιο ανασφαλή, πιο αστεία (όχι πάντα με καλό τρόπο) και πολύ πιο εξαντλημένη. Αλλά με έκανε και πιο παρούσα. Πιο ειλικρινή. Πιο ανθρώπινη.

Έγινα multitasker επαγγελματικού επιπέδου. Έμαθα να αγαπώ χωρίς προϋποθέσεις, να αντέχω χωρίς ύπνο και να συγχωρώ τον εαυτό μου όταν τα κάνω μαντάρα — γιατί θα τα κάνεις μαντάρα. Και μετά θα τα ξαναφτιάξεις. Και θα συνεχίσεις.

Αξίζει να ρίξεις μια ματιά στο άρθρο μας για: Έχεις κάποιο αγαπημένο παιδί; Εγώ έχω!

Παλιά ήμουν η κοπέλα που είχε λίστα με στόχους και χρονοδιαγράμματα. Τώρα είμαι η γυναίκα που έχει λίστα για το σούπερ μάρκετ και ένα παιδί που τη διακόπτει κάθε 1,5 λεπτό. Και ξέρεις κάτι; Είμαι οκ με αυτό. Γιατί αυτή η ζωή, όσο άναρχη κι αν είναι, είναι η δική μου. Και αυτή η ταυτότητα — η “μαμά” — δεν είναι πια βάρος ή τίτλος. Είναι κομμάτι μου.

Μπορεί να με άλλαξε, αλλά δεν με ακύρωσε. Με επαναπροσδιόρισε.

Κι αν κάποτε ψάχνω ξανά ποια είμαι, θα ξέρω από πού να ξεκινήσω:
από εκείνη τη στιγμή που άκουσα για πρώτη φορά το “μαμά” — και κατάλαβα ότι όλα μόλις άρχιζαν.